Zgromadzenie jest obecne w 28 krajach i liczy 1300 sióstr.Ukazały się w Polsce w 1935 roku. Obecnie są skupione w 8 wspólnotach w 4 miastach Polski (Sopot, Szczecin, Zduńska Wola i Wrocław). Do prowincji polskiej trzeba również Lokal mieszkalny w Łucku oraz tworząca się wspólnota “uczennice” w Chmielnickim na Ukrainie.Ks. Alberione opisał Siostry jako: “korzenie wielkiego drzewa Rodziny Świętego Pawła, które ożywiają i poruszają ją od wewnątrz.” Cała ich działalność wypływa z nieustannej modlitwy przed Jezusem Eucharystycznym w intencji Rodziny Świętego Pawła, Kościoła i świata ze szczególnym zwróceniem uwagi na środki masowego pokazu. Zajmują się także głoszeniem Piękna, które zbawia świat przez ukazywanie Zmartwychwstałego Pana wszystkim, z którymi się spotykają uczennice, przez projektowanie i upowszechnianie wszystkiego co służy do kultu i służby Bożej.
Poprzez cały okres obecności w szkole był wysoki poziom nauczania, zajęcia prowadzili też wykładowcy Uniwersytetu Stefana Batorego. Prócz założyciela szkoły, prof. Kościałkowskiego, byli to m.in. Cezaria Ehrenkreutz-Jędrzejewiczowa, Jan Oko, Stanisław Pigoń, Władysław Tatarkiewicz. Znakomita większość uczennice kontynuowała naukę na studiach wyższych: pierwsze roczniki maturalne (1918-25) wybierały głównie przedmioty humanistyczne, głównie polonistykę, od 1930 roku tendencja zmieniła się w stronę prawa i kierunków medycznych, a również inżynierskich. Spore grono absolwentek wybrało w późniejszym czasie pracę naukową.
Strój Zakonny Uczennice Boskiego Mistrza w Polsce noszą niebieski habit , a dodatkowo welon w kolorze habitu. Występują również habity białe które używane są latem i do pracy. Na Śluby i codzienną adorację na habit zakładany jest biały szkaplerz, , a ponadto długi błękitny welon.
29 czerwca 1923 roku nastąpiło uroczyste poświęcenie sztandaru szkoły. Poczet sztandarowy, w skład którego wchodziły najlepsze uczennice, uczestniczył we wszystkich istotnych uroczystościach Wilna, wziął także udział w pogrzebie Józefa Piłsudskiego W roku 1930, w związku z odejściem na emeryturę Julii Rodziewiczowej, nastąpiła zmiana na stanowisku przełożonej. Funkcję tę na krótko objęła nauczycielka matematyki Jadwiga Turkowska, a od 1931 roku Eugenia Sumorok-Staniewiczowa, żona Witolda Staniewicza. Na okres jej kierownictwa przypadło wdrażanie reformy jędrzejewiczowskiej.